 |
|
 |
|
|
|
Evocatie 1999-2000: het toneelstuk
Bij de eerste
repitities hadden we bijna nog geen materiaal, daarom oefende we
op het geluid. Er moesten kinderen vooraan in de zaal staan en
anderen achteraan. Als dat lukte konden we op het podium.
Een paar zweedse banken gebruikten we als omtrek van onze barak.
Een tafel namen we dan als een voorlopige toog. Toen we de nadruk
en klank op woorden begonnen te leggen, dan was het moeilijk. Als
iemand boos moet doen of zo, dan kan je je bijna niet inhouden
van het lachen. Maar na enige tijd waren we het al gewoon. Het
ging veel beter.
Na 2 à 3 weken
oefenen, kwamen een paar mannen de barak bouwen. Paar dagen later
kregen we ons materiaal. Onze evocatie lukte al aardig. Met het
materiaal dat we hadden, leek het alsmaar echter.
Dagenlang oefenden we. Soms nog met een aarzeling, maar het lukte
al heel goed. Een week of zo later, kwam de afwerking : de spots.
Donderdag en vrijdag (9,10 september 1999) kwam ons eerste echte publiek. Er kwamen 3 scholen luisteren en kijken. Een goeie oefening voor zondag. We stonden op het podium, het was snikheet. Nooit gedacht dat het zo warm kon zijn.
Eindelijk was het grote moment is aangebroken : 12 september 1999. Er kwamen veel meer mensen dan verwacht. Daarom moesten we veel luider spreken. Niet zo gemakkelijk.
Na de 3 voorstellingen was het voorbij. Nooit gedacht dat toneel spelen zo moeilijk was. Weken aan werken en plots is het gedaan. Daarna nog eens kijken naar W.T.V en dan was ik zeer tevree.