Met snelle stappen [?] liep Wouter naar de jeep. Hij tikte op de ruit die daarop langzaam naar beneden zakte . De rook van een dure sigaar kwam naar buiten.
"Is er iets ?", vroeg Vansteenkiste.
"Oh ja, meneer, zou u mij misschien kunnen vertellen waar al die grond naartoe gebracht wordt ?"
Verdomme, dacht de aannemer, die zich betrapt voelde , die kleine is blijkbaar nog erger dan zijn vader. Als die hoort waar de boel naartoe gaat, dan hangt hij dat zeker aan de grote klok.
"Is het zo belangrijk om dat te weten ?"
"Is het zo moeilijk om dat te vertellen ?", was de vraag van Wouter, die hij beter niet op die manier had gesteld .
"Natuurlijk," was het antwoord van Vansteenkiste, die eraan twijfelde of hij die brutale vlegel nog langer te woord wilde staan.
"Hoezo?"
"Wel, elke vrachtwagen is met een radio uitgerust en de chauffeur komt pas onderweg te weten waar hij uiteindelijk met zijn lading heen moet."
"Dat betekent dus dat alles over de hele provincie wordt verspreid ?"
"En nog veel verder", voegde5 de aannemer er met enig leedvermaak aan toe.
"Jullie zullen niet meer in staat zijn er ook nog maar iets van terug te vinden. Is het dat wat je wilde weten ?"
Wouter knikte en nog voor hij de aannemer kon bedanken, schoof het raam helemaal dicht. De jongen was gerustgesteld.
Vansteenkiste, die hem zag weggaan, lachte in zijn vuistje. Dat kereltje zou eens moeten weten waar de hele hoop naartoe werd gebracht . Hij zou nogal op zijn neus kijken. De man besefte niet hoe dicht hij bij de waarheid zat . Alleen zou die waarheid heel anders uitpakken dan hij verwachtte .